ਜਨਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੋਲਣ ਦੇ ਡਰ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਓ
ਲਓ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਤਣਾਅ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਜੋਅ ਦੀ ਵਿਦਾਇਗੀ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ।
ਤੁਹਾਡਾ ਬੌਸ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ 10 ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋਅ (Joe) ਲਈ ਵਿਦਾਇਗੀ ਭਾਸ਼ਣ ਦਿਓਗੇ?"
"ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ," ਤੁਸੀਂ ਹਕਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, "ਮੇਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਦੀਆਂ ਤੰਤੂਆਂ (vocal cords) ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।"
ਤੇ ਫਿਰ ਡਰ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
"ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ!"
"ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ!"
ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਫਰਸ਼ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਵੇ।
ਅਜਿਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਜਨਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੋਲਣਾ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਘਬਰਾਹਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਘਬਰਾਹਟ ਉਦੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਾਸ਼ਣ ਦੇਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਸੱਚਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਨਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੋਲਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ।
ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਬਰਫ਼ 'ਤੇ ਸਕੀਇੰਗ (snow skiing) ਕਰਨ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੋ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਅਜੀਬ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹੋ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੋਗੇ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੁੜਦੇ (turn ਲੈਂਦੇ) ਹੋ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਗਤੀ ਫੜਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਬਰਫ਼ ਉੱਡਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਾਗ ਉੱਠਦਾ ਹੈ।
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਮਾਹਰ ਸਕੀਅਰ (skier) ਬਣਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਡਰ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਸੰਤੁਲਨ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਣਾਂ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋ, ਮੁਹਾਰਤ ਨਾਲ ਮੋੜ ਕੱਟਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਓਲੰਪਿਕ ਚੈਂਪੀਅਨ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ!
ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬਰਫ਼ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮਨ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਘਬਰਾਹਟ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜਨਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਡਰ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਣ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਉਹ ਡਰ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਡਰ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਕਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਸੋਚਣ-ਸਮਝਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਅਸੀਂ ਜੜ੍ਹ ਹੋਏ ਜਾਂ ਅਸਮਰੱਥ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੰਚ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਜਿਉਂ ਹੀ ਉਹ ਸੁੰਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਡਰ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਹਤ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਔਖਾ ਪੜਾਅ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਭਾਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਲਈ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਦੱਬੀ-ਛਿਪੀ ਜਿਹੀ ਕਦਰ-ਭਾਵਨਾ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਲਹਿਰ ਉੱਠਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਸਕੀਏ ਕਿ "ਅਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਮਾੜੇ ਸੀ।"
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਪੌਟਲਾਈਟ (ਮੁੱਖ ਮੰਚ) ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹੋ, "ਵਾਹ, ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ।"
ਕਿਉਂ?
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।
ਹੋਰ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਨਾਲ ਡਰ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਭਾਸ਼ਣ ਜਾਂ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਾਸ਼ਣ ਦੇਣ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਆਦਤ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪੀਣ ਲਈ ਫਰਿੱਜ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਫਰਿੱਜ ਦੀ ਲਾਈਟ ਜਗਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ 5-ਮਿੰਟ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹੋ!
ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਜ਼ਾ ਆਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਵੈਸੇ।
ਜੇਕਰ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਘਬਰਾਹਟ ਜਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਬੇਜਾਨ ਲੱਗੇਗੀ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਬੁਲਾਰੇ ਵੀ ਜੋਸ਼ੀਲਾ ਭਾਸ਼ਣ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਿਮਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ?
ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਰਮ ਰਵੱਈਆ ਰੱਖੋ।.
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹਰ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬਿਹਤਰ ਹੁੰਦੇ ਜਾਓਗੇ।
ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀਆਂ ਕਰਨੀਆਂ ਪੈਣਗੀਆਂ।
ਇਸ ਲਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਿੱਖੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਸ "ਇਸਨੂੰ ਕਰ ਦਿਓ!"
Comments
Post a Comment